"Aşkın tarifini o gün şöyle yapardım: İnsanın kendisini aptal gibi hissetmekten hoşlanabilmesi."
Yalnızlık sinsidir. Hep senin konuşmanı bekler, kendisi hiçbir şey anlatmaz.
(Kaynak: die-zombie)
Her gün yazdıklarımdan bir tanesi. Senin geldiğin, yanımda olduğun ve sonra bir gün gittiğine dair. Hep aynı şeyler. Bilindik cümleler ve yaşanmamışlıklar. Toparlayıp bir metin haline getiremediğim bir sayfa dolusu cümle. Ve en önemlisi hepsinde sen varsın.
Neden hep böyle oluyor? Seni anlatmak için oturduğumda binlerce saçma sapan cümle kurup kalkıyorum masadan. Seni sevdiğim kadar güzel yazamıyorum. Ve bu beni öldürüyor. Senin kadar güzel olmuyor hiçbir zaman. Olmayacağını bildiğim için de denemiyorum zaten.
Bekleyişler, hayaller, istekler… İçinde adının geçtiği onlarca şey. Hayatımda yer alan, seni anlatan ve sana dair olan şeyler. Hepsi daha çok özlememe neden oluyor.
Aslında biliyor musun bir tür arınma bu benim için. Seni yazmaktan bahsediyorum tabi ki de. Seni anlatmak, huzur verici derecede güzel. Yazdıklarım ve hayallerim yokluğunu bir nebze olsun iyileştiriyor. Unutmaktan bahsetmiyorum kesinlikle. Bir hastalık gibi. Yaptıklarım da o hastalığın tedavisi ama asla tam anlamıyla düzeltmiyor. Zaten bu sefer hasta da iyileşmek istemiyor. Ne kadar garip değil mi? Aslında olması gerekenden uzaklaştırıyorsun beni. Daha hayalperest fakat daha acı yüklü olana sürüklüyorsun, birçok özlemle birlikte.
